| | Pessimistische, maar realistische kijk op de samenleving...“Eén van de hoogtepunten van het nieuws van vannacht: een bejaarde man van 83 jaar is vandaag aangereden in Antwerpen met de dood tot gevolg. Een vertegenwoordigster van de lijn: ‘De tram had groen licht gekregen en reed dus door, maar had niet gezien, volgens ooggetuigen, dat er een bejaarde man aan het oversteken was […] Het tramverkeer ondervond een lichte hinder, maar rond acht uur ‘s avonds was alles weer normaal.’ ”
Tussen de regels lezen we: de man is dood, maar de trammen rijden gewoon verder. Life goes on!
En zo gaat het leven door, voor ons alleszins. Maar hoe zit het met de familieleden en vrienden van die man? ‘Rond acht uur ‘s avonds was alles weer normaal.’
Zijn wij beesten? Gaan ook wij gewoon onmiddellijk verder als er iemand wordt gedood? Proberen wij ook gewoon altijd ons eigen hachje te redden en letten wij hierbij dan gewoon niet meer op de offers die zijn gemaakt?
Overal waar je kijkt, over de hele wereld, worden mensen gedood, vermoord. Mensen (voor ons) zonder naam, identiteit. Af en toe worden de leeftijd en hobby of job (bijvoorbeeld bij een voetballer die onwel is geworden, naar het ziekenhuis is gebracht en daar overleed aan een hartstilstand) vermeld, maar nooit, of toch bijna nooit, hoor je een naam, een kleine zucht medelijden. Heeft dit belang? Nee… Tot het in onze nabije omgeving gebeurt.
Stel: je beste vriend(in) wordt aangereden en sterft in het ziekenhuis. Op het nieuws wordt er nog geen minuut aandacht aan hem / haar besteed, want er is tenslotte belangrijker nieuws over een zogenaamde “interim”-regering die weer vergaderd heeft. Wat is belangrijker: een ‘onbekende’ dode of bekende partijen die tot een overeenkomst zijn gekomen?
Aan bekende personen wordt aandacht besteed, in hen is men geïnteresseerd als er met hen iets gebeurd of als zij iets doen. Een onbekende is tenslotte maar een onbekende, een onbelangrijk persoon, een niemand.
FOUT! Als je alle onbekenden bij elkaar optelt en alles wat zij samen ooit hebben verwezenlijkt van goede dingen (soms ook slechte, maar wie doet nu nooit iets slecht?) of alle personen die anoniem zijn gestorven door oorlog (vechtend voor het ‘goede doel’ = een vrede die nooit zal plaatsvinden), geweld of in ongelukken… Samen zijn zij duizenden malen groter, belangrijker dan eender welke bekende beroemdheid die bij wijze van spreken in de plaaster komt te liggen na een vakantie naar de sneeuw en bergen en zo alle aandacht voor zich vraagt.
(Wat hebben bekenden dat anderen niet hebben? Waarom zouden zij meerwaardig zijn?)
Sommige onbekenden hebben al heel wat meer meegemaakt dan eender welke beroemdheid. Wie heeft volgens ù het meeste levenservaring: een goedbetaalde minister die af en toe moet zweten om een regering voor dit kleine land te vormen of een persoon in Irak of Afghanistan die dag en nacht vlucht, probeert te ontsnappen aan de zinloze oorlogen die gevoerd worden en waarvoor onschuldigen voor moeten sterven?
Hoe grof het ook kan of mag klinken, mensen houden ervan om naar het leed van anderen te luisteren. Zij hebben telkens de bevestiging nodig dat zij het nog lang niet zo slecht hebben en dat zij nog van geluk mogen spreken.
Denk er gewoon aan: een onbekende is niet voor iedereen een vreemde en niet iedereen gaat onmiddellijk verder met zijn leven bij het horen van een objectief nieuwsbericht als: “Drieëntachtigjarige man aangereden met dood tot gevolg. Misschien krijg jij zelf op een dag wel dat befaamde telefoontje waardoor je wereld lijkt in te storten…
Vergeet hen niet, vergeet mij niet… Deze weblog wordt ook getoond als column.
Geschreven op 30-12-2007 @ 17:53
1108x bekeken
8 reacties flexlex op di 01 januari 2008 om 20:27  | 
Ach ja, het is maar in welke context je het plaatst.
Voor hetzelfde geval was die 83-jarige een Vlaams Belanger eerste klas, dan zou het niet eens zo slecht zijn.. | Hercules op ma 31 december 2007 om 18:51 | 
De moraal van het verhaal:
Zorg dat je bekend wordt, dan geniet iedereen mee als je de pijp uit gaat... | djpatb op ma 31 december 2007 om 17:07  | | Fotograaf PartyAnimaltje op ma 31 december 2007 om 13:17  | 
| djpatb op zon 30 december 2007 om 23:23 | | Moderator Stekkie op zon 30 december 2007 om 23:19  | 
Uiteraard krijgt iedereen eens te maken met een gelijksoortige situatie. Uiteraard stort van een groot aantal mensen de wereld in als een kaarthuisje. Maar dit is in de meeste gevallen tijdelijk, tijdens het rouwproces. Mensen komen, mensen gaan.
Leven als een pessimist is allesbehalve gezond. Even aan de nabestaanden denken, daar is niks mis mee. Maar blijven stilstaan en jezelf de dieperik in duwen is nergens goed voor.
Zoals een visser zei enkele ogenblikken na de verwoestende tsunami die een groot deel van Azië trof: "Ik ben niet kwaad de op zee. De zee heeft veel gegeven, nu neemt het iets terug."
Hetzelfde met het leven. Het leven geeft, het leven neemt.
Wees gelukkig met wat je nog wel hebt en wat er nog kan komen, wees een optimist. Daarvoor hoef je zelfs niet onrealistisch te zijn! | djpatb op zon 30 december 2007 om 19:02 | Ik weet niet precies wat nu je conclusie is of wat je wil duidelijk maken maar wat is je voorstel eigenlijk? Dat we voor iedere onbekende dode 1 minuut stilte houden? Of dat we per dag 5 uur lang alle doden van die dag op tv laten langs komen met een foto erbij?
Het leven gaat door. Gelukkig maar want stel je voor dat we tranen moesten laten voor ieder persoon die het leven laat.
Ik sta er echt niet bij stil dat iemand door een tram is aangereden. Natuurlijk is het erg maar als ik me dat persoonlijk zou aantrekken dan heb je ook geen leven meer.
Ik geloof trouwens ook nooit dat jij dat zelf wel doet. Want dat zou niet gezond zijn. En met het schrijven van 1 column ben je er dan ook nog lang niet.
Dus ik vind je kijk op de wereld eerder onrealistisch dan realistisch. | Tahoma op zon 30 december 2007 om 18:02 | 
Like u said; life goes on...
Enkele jaren geleden werden er 2 gasten dood geschoten op een fuif... heel erg, maar nu staan we ieder weekend ook te feesten... Als je telkens moet stil blijven staan bij een moment van verlies, eender waar ter wereld, dan mogen we niets meer doen... Gewoon naar je eigen vriendenkring kijken, en rouwen wanneer er iets gebeurd; medeleven betuigen met andere slachtoffers, ok, maar continu bij alles blijven stilstaan... Dan wordt je zelf gewoon zot... |
 Zelf een reactie schrijven?
Dat kan! Maar dan moet je eerst jezelf aanmelden of registreren.
|
Ik vond enkel je vorige columns ook al bijzonder pessimistisch over komen. 
